Wodnej zakłada pokrycie deficytów w wyniku budowy zbiorników wodnych i przerzutów zretencjonowanych wód do rejonów ubogich w wodę. Dzięki zastosowaniu ochrony biernej (budowa wałów) i czynnej (budowa zbiorników retencyjnych) zmniejszy się znacznie niebezpieczeństwo powodzi. W zakresie ochrony wód przed zanieczyszczeniem zostały podjęte wielokierunkowe działania. Podstawowym zadaniem jest rozszerzenie i udoskonalenie techniki oczyszczania ścieków. W okresie dwudziestolecia zostanie wybudowane około 13 tysięcy oczyszczalni ścieków, z tego w około 3 tysiącach dużych i ważnych zakładach przemysłowych i miastach. Ulegnie dalszemu podwyższeniu sprawność oczyszczania ścieków dzięki szeroko stosowanemu postępowi technologicznemu, a w szczególności przez stosowanie biologicznego oczyszczania ścieków, wprowadzania łatwo rozkładalnych detergentów i środków ochrony roślin, właściwe nawożenie gleb i składowanie wszelkich odpadów, wykorzystywanie. W rekultywacji gleb wyróżnia się fazę techniczną i biologiczną (Greszta, Morawski 1970). Rekultywacja techniczna, zwana także podstawową, obejmuje: ukształtowanie rzeźby terenu, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb metodami technicznymi, budowę dróg dojazdowych. Faza rekultywacji biologicznej obejmuje zabiegi stosowane w rolnictwie, których głównym celem jest utworzenie warstwy glebowej na uprzednio wyrównanej powierzchni nieużytku. W tym celu stosuje się mechaniczną uprawę gruntu, nawożenie, uprawę mieszanek roślin próchnicotwórczych, obsadzanie zboczy i skarp odpowiednimi gatunkami roślin. Ochrona gleb użytkowo czynnych powinna zmierzać do: – zapewnienia glebie wody pozbawionej zanieczyszczeń, – czuwania nad korzystnym układem mikroklimatu poprzez utrzymanie potrzebnej wilgotności i czystości powietrza, – ochrony gleby przed wysuszającymi wiatrami poprzez odpowiednie zalesienia i zadrzewienia, – zapobiegania zjawiskom niszczącym.

Park krajobrazowy Chełmy Park krajobrazowy Chełmy jest obszarem chronionym od 1992 roku. Mieści się na terenie województwa dolnośląskiego. Zajmuje obszar na terenie powiatów jaworskiego i złotoryjskiego. Jest to wschodnia część Pogórza Kaczawskiego, które znajduje się w Sudetach Zachodnich. Przez ten park przepływają potoki Jawornik i Młynówka a także Nysa Mała w jego południowej części. Ten park krajobrazowy był pierwszym jaki powstał na terenach, które dawniej należały do województwa legnickiego. Na obszarze tym występują wyjątkowe walory krajobrazowe z unikalnymi na skalę europejską pozostałościami po działalności wulkanicznej. Spora część terenu parku należała wcześniej do zakonu Cystersów i prowadziły tamtędy liczne szlaki handlowe. Nazwa parku wywodzi się od prasłowiańskiej nazwy Cholmy, jaką to jeszcze średniowieczu nazywano wzgórza, które znajdują się właśnie na terenie współczesnego parku. Na terenie parku zobaczyć można cztery rezerwaty przyrody. Są to Wąwóz Myśliborski, Wąwóz Lipa, Wąwóz Siedmicki i rezerwat Nad Groblą. Park krajobrazowy Gór Sowich Jednym z bardziej znanych w Polsce parków krajobrazowych jest park Gór Sowich. Znajduje się on w województwie dolnośląskim, w Sudetach Środkowych. Około kilometra od miejscowości Jugów rozpoczyna się teren tego parku i rozciąga się dalej aż przez osiemnaści kilometrów, zgodnie z przebiegiem grzbietu głównego. Rozpoczyna się od Przełęczy Woliborskiej na południowym wschodzie a kończy w okolicach Jedliny-Zdroju na północnym zachodzie. Obejmuje po drodze najwyższe wzniesienia Gór Sowich, czyli Wielką Sowę, Słoneczną i Kalenicę. Swoim zasięgiem obejmuje powiaty kłodzki, dzierżoniowski, wałbrzyski i ząbkowicki. Główna jego część obejmuje swoimi granicami masyw Wielkiej Sowy, Słonecznej, Kalenicy oraz Kątów. Wzniesienia te mieszczą się na głównym grzbiecie Gór Sowich i ciągną się z północnego zachodu na południowy wschód. Stanowią najwyższą część Sudetów Środkowych pomiędzy Górami Wałbrzyskimi a Górami Bardzkimi. Park ten powstał w roku 1991 i obecnie zajmuje powierzchnię powyżej ośmiu tysięcy hektarów.

Ptasie pióra to wytwory naskórka, które urzekają wielu swą barwą i fakturą. Pełnią kilka funkcji, a tą najbardziej oczywistą jest utrzymanie stałej ciepłoty ciała. Ptaki tak jak ssaki są bowiem zwierzętami stałocieplnymi. Na utrzymanie stałej temperatury pozwala między innymi gromadzenie niewielkiej ilości powietrza pod piórami. Warstwa powietrze stanowi swoistą warstwę izolacyjną, zapobiegającą nadmiernej utracie ciepła. Wyróżniamy kilka rodzajów piór. Te, niezbędne do lotu to pióra konturowe. Wśród nich możemy wyróżnić między innymi lotki i sterówki. Barwne pióra są także nieodzownych elementem godów wielu gatunków ptaków. Najbardziej znane ludziom pawie pióra stanowią zachętę dla samic, które wybierają samca z najbardziej okazałym ogonem, a zatem i najlepszymi genami. Warto także zwrócić uwagę, iż ptaki o barwnym upierzeniu to głównie samotniki, nie opiekujące się potomstwem. Jaskrawe pióra są bowiem wabikiem dla drapieżników, co doprowadziłoby do zmniejszenia przeżywalności piskląt. Ptasie pióra od wieków służą również człowiekowi. Kacze pierze wykorzystywane jest do wypychania poduszek, pawie pióra służyły niegdyś do ozdoby kapeluszy, a szale boa, wykonane z piór, wciąż stanowią karnawałowe akcesoria. Skąd pochodzą ptaki? Otóż, tak jak wszystkie organizmy, powstały w wyniku ewolucji, a o ich bezpośrednim pokrewieństwie z gadami świadczy forma przejściowa pomiędzy gadami, a ptakami, którą reprezentuje praptak. Praptak posiada bowiem cechy charakterystyczne zarówno dla gadów, jak i dla ptaków. Jeśli chodzi o cechy gadzie, to najbardziej zauważalny jest długi ogon oraz uzębione szczęki. Rozpatrując cechy anatomiczne zauważyć można nie zrośnięte kości piszczelową i strzałkową czy żebra pozbawione wyrostków haczykowatych. Ogólny pokrój ciała przypomina jednak morfologię ptaków. Dziób, skrzydła czy pokrycie ciała piórami to cechy charakterystyczne dla tej grupy zwierząt. Warto także wiedzieć, że o pokrewieństwie ptaków z gadami świadczy fakt, iż w warunkach laboratoryjnych zarówno u zarodków gadów jak i ptaków można doświadczalnie prowokować powstawanie łusek bądź piór jako wytworów naskórka. Praptak stał się niezwykle ważnym ogniwem ewolucji, ponieważ jego szczątki odnaleziono krótko po tym, jak świat obiegła rewolucyjna teoria Darwina. Sowa od wieków kojarzy nam się z mądrością, ptak w klatce to symbol zniewolenia, a kruk to metafora zdrajcy. Czy jednak rzeczywiście znamy wszystkie ukryte znaczenia, jakie przypisywane są ptakom? Paw to oczywiście symbol pewności siebie, przesadnej dumy i buty. Bociana od lat obwinia się za powiększanie rodzin. Warto także wiedzieć, iż w dobie romantyzmu, bocian był symbolem tęsknoty za ojczyzną, swojskich krajobrazów, utraconego kraju. Gołębie to dla jednych posłannicy, roznoszący listy, dla innych symbole pokoju czy wysłannicy nadziei. Zgodnie z Nowym Testamentem gołąb to uosobienie Duch Świętego. Sokół znany jest ze swojego doskonałego wzroku. Bardzo popularny w mowie potocznej jest również ptasi móżdżek. Choć uchodzi on za synonim głupoty i kojarzy nam się pejoratywnie, naukowcy udowodnili, że ptaki mają relatywnie największy móżdżek spośród wszystkich kręgowców. Wiąże się to z ich rozwiniętą lokomocją. Móżdżek jest bowiem odpowiedzialny za zdolność poruszania się, równowagę ciała, właściwe napięcie mięśni.

Łoś jest to jedno ze zwierząt leśnych, czyli jak sama nazwa wskazuje mieszka w lesie. Jest to bardzo wielkie oraz majestatyczne zwierze które swymi rozmiarami może być porównane z koniem nie na darmo łoś nazywany jest królem puszczy. Łosie mają na głowach wielkie poroże które służą im do obrony przed innymi zwierzętami bądź też do ataku kiedy walczy z innymi łosiami o samicę lub o terytorium. Łosie są roślinożercami czyli że jedzą tylko rośliny które znajdą w lesie lub na polu. Zwierzęta te są bardzo płochliwe i bardzo łatwo można je przestraszyć, dlatego praktycznie nie można ich zobaczyć w okolicach miast czy gospodarstw. Łosie są barwy brązowej w różnych odcieniach, dlatego dość łatwo im się maskować w lasach w porze jesieni kiedy las przybiera podobne barwy. Łoś porusza się na czterech potężnych nogach zakończonych ciężkimi i groźnymi kopytami. Niestety łosie bardzo często padają ofiarą kłusowników, ponieważ ich piękne, okazałe poroże jest wyśmienitą dekoracją do domów bogatych ludzi którzy nie martwią się życie jakichkolwiek zwierząt. Wilk jest to kolejne mięsożerne zwierze mieszkający w lesie. Żywi się tylko i wyłącznie mięsem upolowanym przez siebie samego lub kiedy brakuje pożywienia padliną którą znajdzie gdzieś w lesie. Wilki mają bardzo czuły węch dlatego zapach ofiary mogą zwietrzyć z wielu kilometrów. Są o bardzo agresywne zwierzęta dlatego spotkanie z nim jest bardzo niebezpieczne. Wilki żyją w stadach które mogą osiągać nawet kilkadziesiąt wilków naraz. Takie stado nazywane jest watahą. Wilki poruszają się na czterech silnych łapach które są zaopatrzone w pazury, które służą do przytrzymywania ofiary podczas ataku, lub konsumpcji. Wilk jest drapieżcą czyli poluje na inne zwierzęta, jego główną bronią są duże i ostre kły oraz pazury. Wilk kiedy atakuje większe zwierze typu jeleń lub dzik, wtedy nigdy nie działa sam tylko z kilkoma innymi wilkami, działają tak po to aby żaden z wilków nie odniósł obrażeń podczas walki. Wilk ma grube i długie futro w różnych odcieniach koloru szarego, białego, lub nawet czarnego Zając jest to kolejny mieszkaniec lasu. Jest to małe puszyste i milutkie roślinożerne zwierze. Zając jest koloru brązowego, ma krótką sierść, a na końcu puszysty ogonek w kształcie kulki. Zając jest to jedno z najmniejszych zwierząt mieszkających w lesie dlatego jest bardzo często pożywieniem dla większych drapieżników takich jak lisy czy tez wilki. Te małe zwierzątka mieszkają w norach pod ziemią dlatego ciężko je zobaczyć. Mają bardzo długie uszy dzięki którym bardzo dobrze słyszą, dlatego kiedy tylko usłyszą najmniejsze i najcichsze szmery od razu w podskokach uciekają w inne miejsce. Zające mają cztery kończyny ale dwie przednie są małe i służą bardziej do podtrzymywania jedzenia niż do chodzenia, natomiast te tylnie są długie i silne i służą tylko i wyłącznie do chodzenia, a raczej skakania ponieważ zające nie chodzą tylko skaczą odbijając się od ziemi swoimi tylnimi łapkami. Zające jak już wspominałem są zwierzętami roślinożernymi czyli żywią się roślinami takimi jak trawa, szczaw, czy też kora i nisko rosnące gałązki drzew takich jak sosna czy akacja