Wierzba to drzewo rosnące na półkuli północnej (Europa, Ameryka Północna). Szacuje się, że występuje w ponad trzystu gatunkach. W Polsce rośnie około trzydziestu gatunków. Jest to roślina ozdobna. Szczególnie ze względu na efektowne zabarwienie bezlistnych pędów lub ich fantastycznie powyginanych gałęzi. Jest to roślina miododajna, jeden z symboli wiosny. Wierzba jest rośliną leczniczą stosowaną do dezynfekcji. Niektóre gatunki wierzby, te które mają duże przyrosty stosowane są jako materiał opałowy. Młode gałązki (witki) od dawien dawna miały zastosowanie w wikliniarstwie. Do tej pory w cenie są meble wytworzone z wikliny. Coraz częściej jednak wierzba ma zastosowanie jako materiał opałowy. Jako jedno ze źródeł odnawialnych. Wierzba to chyba jedno z najbardziej polskich drzew. Obok dębu, brzozy to jedno z najliczniej występujących drzew w krajobrazie. Szczególnie wiele tych drzew można spotkać na Mazowszu. Sadzone przy drogach w fantastycznie poskręcanych konarach ozdabiają i wzbudzają podziw. Jarząb pospolity to drzewo należące do rodziny różowatych. Występujące w Europie, południowo-zachodniej Azji czy zachodniej Syberii. Jest to roślina wieloletnia, ozdobna. Jarząb często sadzony jest w parkach, alejach i ogrodach ze względu na dekoracyjne owoce. Jest to roślina, która na specyficzne owoce. Owoce te surowe są niejadalne i to nie tylko ze względu na gorzki smak ale dla tego, że zawierają one składniki trujące (kwas parasorbinowy). Te same owoce po przemrożeniu lub po zanurzeniu na chwilę we wrzątku tracą swe trujące właściwości i gorzki smak. Owoce takie są cenione w przetwórstwie. Wyrabiane są z nich soki, dżemy, marmolady czy też jarzębiak. Po usmażeniu z jabłkami stanowi wyśmienity dodatek do mięs. Do celów przemysłowych uprawia się specjalne odmiany z dużymi owocami. Jako ciekawostkę można podać to, że jarzębina zawiera dwukrotnie więcej karotenu niż marchew. Jarzębina zawiera dużo witaminy C, E, P, K, PP. Jarzębina wykorzystywana jest z różnymi ziołami do celów medycznych.

Kwiatki doniczkowe również rosną, oczywiście o wiele wolniej niż się ma to w przypadku roślin rosnących w środowisku naturalnym, ale zawsze one rosną. Oczywiście musimy wiedzieć, że doniczki które one posiadają z czasem zrobią się zbyt małe, a wiec oczywiście możemy być pewni że nie ominie nas proces przesadzania kwiatków, ponieważ jest to konieczne aby nie zmarnować naszej rośliny i oczywiście pozwolić jej na dogodny wzrost. Przesadzanie w wielkim skrócie polega na tym, że zmieniamy starą doniczkę kwiatu na nową doniczkę, które jest większą od poprzedniej, a co za tym idzie możemy być pewni, że roślina będzie się o wiele lepiej czuła, a przecież jest to najważniejsze osiągnięcie jakie zakłada sobie ogrodnik. Często rośliny nie chcą rosnąć, ponieważ istnieje bardzo wiele czynników, które oczywiście hamują wzrost rośliny. Jednym z nich jest również to, że nie możemy przesadzać rośliny do zbyt wielkiej doniczki, ale mniej więcej do doniczki o średnicy o trzy centymetry większej od poprzedniej. Przycinanie roślin jest to czynność, która oczywiście polega na tym, że musimy usuwać stare i zniszczone jej elementy, które w gruncie rzeczy przeszkadzają, ponieważ nie mogą one nazywać się pięknymi, ponieważ najczęściej stają się brązowe i do tego strasznie wysuszone, co w dodatki może doprowadzić do osłabienia reszty rośliny i przez to może dość do jej niemalże całkowitego zniszczenia. Ogrodnik wie że musi usuwać takie elementy rośliny dla dobra jej całej. Poza tym można również przycinać roślinę w tym celu, że oczywiście jej konary które są skrócone nie będą rosły wzdłuż, ale oczywiście zaczną się wzmacniać i najczęściej objawia się zgrubieniem. Następnie z takiego konaru zamiast wychodzić jedna gałąź to spotyka się wielkie zakrzewienie nawet do kilku gałęzi co oczywiście pomaga nam upiększyć roślinę. Przycinanie jednak to zajęcie precyzyjne, ponieważ wymaga od nas oczywiście bardzo wielkiej staranności, ponieważ możemy przyciąć w nieodpowiednim miejscu i nawet możemy zniszczyć naszą roślinę. Rośliny jakie znajdują się w naszych domach musza być odpowiednio ustawione, ponieważ dzięki temu oczywiście będą one w stanie złapać odpowiednią ilość słońca, a co za tym idzie oczywiście musimy wiedzieć, ze nie wolno nam oczywiście lekceważyć tej czynności. Jak doskonale pewnie wiecie rośliny lubią słońce, ponieważ jest im ono potrzebne do przeprowadzenia zjawiska fotosyntezy. Czasami rośliny nie tolerują wielkiej ilości słońca, a więc musimy je delikatnie usunąć na bok, a co za tym idzie oczywiście nie mogą one stać na przykład w miejscach nasłonecznionych, ale na przykład w cieniu lub nawet półmroku. Często jednak znakomita większość naszych roślin jest bardzo nastawiona na pobieranie słońca, a wiec bardzo dobre miejsca dla nich to oczywiście parapety, lub nawet podczas dobrej pogody nic innego jak taras czy ogródek. Rośliny muszą mieć spełnionych kilka bardzo ważnych warunków wzrostu, ponieważ w przeciwnym przypadku może się okazać, że nie będą one w stanie wzrastać poprawnie.

Barszcz zwyczajny nie mylić z Barszczem Sosnowskiego (trujący) Barszcz zwyczajny jest rośliną dwuletnią dorastającą do wysokości od trzydziestu do stu pięćdziesięciu centymetrów. Ma gruby, wrzecionowaty korzeń w którym na wiosnę zbiera się zielony. Ostry sok. Łodyga tej rośliny jest gruba i owłosiona. Kwitnie od czerwca do września a jego kwiaty mają kolor białawy lub różowawy. Można go spotkać na wilgotnych łąkach i zaroślach. Kiedyś barszcz zwyczajny był bardzo często używanym jako roślina warzywna. Można gotować młode liście i łodygi w okresie wiosenno – letnim na zupę. Można stosować go jako dodatek do sałatek (po ugotowaniu). Korzenie barszczu można gotować. Zmiażdżone liście barszczu zwyczajnego doskonale nadają się na okłady na źle gojące się rany gdyż mają działanie przeciwzapalne i przyspieszają proces ziarninowania rany. Mamy również inną odmianę barszczu tak zwany Barszcz Sosnowskiego który należy do roślin bardzo niebezpiecznych. Jest on dużo większą rośliną od barszczu zwykłego. Kiedyś uważano że ten barszcz nadaje się na paszę dla zwierząt ale szybko zaobserwowano że to roślina bardzo niebezpieczna dla ludzi gdyż po jej ścięciu w momencie gdy jej sok spryska skórę powoduje na skórze ropiejące, trudno gojące się pęcherze. Roślina coraz częściej używana w kuchni Czosnek niedźwiedzi dorasta do około trzydziestu centymetrów a po roztarciu jego liści pachnie czosnkiem. Cebula tego czosnku ma kształt podłużny. Liście ma płaskie umieszczone na długich ogonkach o szerokości od dwóch do pięciu centymetrów. Kwiaty czosnku niedźwiedziego mają śnieżnobiały kolor i kwitną od maja do początków czerwca. Kwiaty mają średnicę około dziesięciu milimetrów i są zebrane w niby baldachy złożone z wielu kwiatów pojedynczych. Roślinę tę można spotkać najczęściej w wilgotnych lasach mieszanych lub liściastych oraz w zaroślach. Do spożycia nadają się liście które zbiera się od marca do maja w momencie gdy roślina jeszcze nie kwitnie gdyż później liście zamierają i w czerwcu nie ma już praktycznie żadnego śladu po roślinie. Liście spożywa się tylko na surowo gdyż po przetworzeniu tracą większość aromatu. Można nimi doprawiać sałatki, dodawać do duszonych warzyw, do sosów, nadzień mięs, ryb oraz jako dodatek do ziołowych maseł. W lecznictwie ludowym czosnek używa się w przypadku kapotów żołądkowo – jelitowych gdyż wpływa pozytywnie na ich pracę, również niszczy pasożyty przewodu pokarmowego, przyspiesza gojenie ran i owrzodzeń.

Na łąkach i pastwiskach można spotkać dwa rodzaje koniczyny a mianowicie koniczynę białą oraz koniczynę łąkową. Koniczyna biała jest rośliną wieloletnią która dorasta do wysokości od piętnastu centymetrów do około czterdziestu pięciu centymetrów. Łodyga tej koniczyny jest leżąca. Na łodydze są listki ułożone po trzy na długich ogonkach. Liście z wierzchu mają jasną plamę. Z kwiatów koniczyny można zrobić herbatę lub można ją przyrządzić jak szpinak. Kiedyś z wysuszonych i zmielonych kwitów koniczyny wypiekano chleb. Kwiaty i liście można również wykorzystać po przetworzeniu jako dodatek do ryżu lub ziemniaków. Koniczyna łąkowa zwana jest popularnie koniczyną czerwoną i należy do roślin wieloletnich. Jej wysokość to od piętnastu do pięćdziesięciu centymetrów. Kwiaty tej koniczyny zebrane są w główki. Kwiaty na roślinie spotkać można w okresie od maja do września. Mają one barwę purpurowoczerwoną. Można ją spotkać na łąkach, przydrożach oraz w zaroślach. Z kwiatów koniczyny łąkowej można przygotować herbatę, a z kwiatów i młodych liści powstać może dodatek do mięs. Mniszek pospolity zwany również lekarskim a popularnie znany pod nazwą dmuchawca lub mlecza jest byliną wyrastającą na wysokość od dziesięciu do pięćdziesięciu centymetrów. centymetrów palowego korzenia wyrasta rozeta z liści. Liście są głęboko wycinane. Z rozety liści wyrasta koszyczek kwiatowy składający się z około dwustu kwiatów o kolorze żółtym. Kwitnie dwa razy w okresie od kwietnia do czerwca i później aż do pierwszych przymrozków. Mlecza można spotkać praktycznie w każdym miejscu od łąk, miedzy, pól poprzez parki aż do ogródków przydomowych. Młode liście mlecza doskonale nadają się na surówki, można je dodawać do omletów. Liście zbiera się jedynie wczesną wiosną gdyż później wytworzone liście są gorzkie. Korzenie mniszka zbiera się późną jesienią lub wczesną wiosną jeszcze przed wypuszczeniem przez roślinę pierwszych liści. Takie młode korzenie doskonale nadają się na przekąski. Przygotowuje się je w ten sposób że korzenie przecina się na pół, suszy i przyrumienia na ogniu. Wysuszone korzenie można przeznaczyć na herbatę. Surowe korzenie zalecane są dla diabetyków po ich ugotowaniu. Syrop z kwitów mniszka jest bardzo skuteczny w przypadku uporczywego kaszlu a sok zmniejsza ból po ukąszeniu owadów.