Park krajobrazowy Chełmy Park krajobrazowy Chełmy jest obszarem chronionym od 1992 roku. Mieści się na terenie województwa dolnośląskiego. Zajmuje obszar na terenie powiatów jaworskiego i złotoryjskiego. Jest to wschodnia część Pogórza Kaczawskiego, które znajduje się w Sudetach Zachodnich. Przez ten park przepływają potoki Jawornik i Młynówka a także Nysa Mała w jego południowej części. Ten park krajobrazowy był pierwszym jaki powstał na terenach, które dawniej należały do województwa legnickiego. Na obszarze tym występują wyjątkowe walory krajobrazowe z unikalnymi na skalę europejską pozostałościami po działalności wulkanicznej. Spora część terenu parku należała wcześniej do zakonu Cystersów i prowadziły tamtędy liczne szlaki handlowe. Nazwa parku wywodzi się od prasłowiańskiej nazwy Cholmy, jaką to jeszcze średniowieczu nazywano wzgórza, które znajdują się właśnie na terenie współczesnego parku. Na terenie parku zobaczyć można cztery rezerwaty przyrody. Są to Wąwóz Myśliborski, Wąwóz Lipa, Wąwóz Siedmicki i rezerwat Nad Groblą. Park krajobrazowy Gór Sowich Jednym z bardziej znanych w Polsce parków krajobrazowych jest park Gór Sowich. Znajduje się on w województwie dolnośląskim, w Sudetach Środkowych. Około kilometra od miejscowości Jugów rozpoczyna się teren tego parku i rozciąga się dalej aż przez osiemnaści kilometrów, zgodnie z przebiegiem grzbietu głównego. Rozpoczyna się od Przełęczy Woliborskiej na południowym wschodzie a kończy w okolicach Jedliny-Zdroju na północnym zachodzie. Obejmuje po drodze najwyższe wzniesienia Gór Sowich, czyli Wielką Sowę, Słoneczną i Kalenicę. Swoim zasięgiem obejmuje powiaty kłodzki, dzierżoniowski, wałbrzyski i ząbkowicki. Główna jego część obejmuje swoimi granicami masyw Wielkiej Sowy, Słonecznej, Kalenicy oraz Kątów. Wzniesienia te mieszczą się na głównym grzbiecie Gór Sowich i ciągną się z północnego zachodu na południowy wschód. Stanowią najwyższą część Sudetów Środkowych pomiędzy Górami Wałbrzyskimi a Górami Bardzkimi. Park ten powstał w roku 1991 i obecnie zajmuje powierzchnię powyżej ośmiu tysięcy hektarów.

Dla tych, którzy nie mogą pozwolić sobie na ogród, ukwiecenie balkonu stanowi jedną z niewielu okazji do hodowli kwiatów. Warto zatem rozejrzeć się za odpowiednimi doniczkami i roślinami. Mała powierzchnia balkonu to zmora wielu mieszkańców blokowisk, warto zatem pomyśleć o pojemnikach, które umieścimy za barierką bądź przymocujemy do sufitu. Jednym z najpopularniejszych gatunków balkonowych są pelargonie. Ich barwne kwiaty o intensywnych barwach mogą stanowić dumę niejednej pani domu. Warto zatem zaopatrzyć się w kilka sadzonek w czasie poszukiwania roślin do naszego balkonowego raju. Efektowne są również petunie, które możemy umieścić niemal w każdym przeznaczonym dla roślin pojemniku czy koszu. Są to rośliny zdolne do przetrwania intensywnego nasłonecznienia, nie musimy zatem martwić się o szukanie dla nich cienistego kąta. Jeśli chcemy dodać naszemu balkonowi kolorów już wczesną wiosną, warto zainwestować w kilka doniczek z bratkami, które będą cieszyły nas zanim jeszcze zieleń na dobre zagości na budzącym się z zimowego snu świecie. Żaden dodatek nie ożywi naszego wnętrza tak jak chociażby najmniejszy kwiatek. Warto zatem pomyśleć o zakupie kilku doniczek z kolorowymi roślinkami i ustawić je na parapecie bądź umieścić na specjalnych kwietnikach we większych wnętrzach. Obecność roślin odświeży każde wnętrze bez potrzeby kolejnego zmieniania koloru ścian bądź wykładziny. Dla leniwych i zapominalskich najlepszym wyborem będą kaktusy, które nie wymagają od właścicieli zbyt dużej uwagi. Decydując się na paprocie musimy pamiętać, iż są to rośliny światłolubne i najlepiej czują się w pokojach o dużym nasłonecznieniu. Bardzo popularne fiołki doskonale odnajdą się na każdym parapecie. Wielbiciele drzewek powinni pomyśleć o zakupie juki bądź draceny. Ciekawym gadżetem mogą okazać się tak zwane żywe kamienie, należy jednak włożyć dużo wysiłku w to, by zakwitły, a przede wszystkim dbać o zapewnienie im odpowiedniej temperatury i wilgotności. Jeśli zdecydujemy się na hodowlę roślin doniczkowych musimy pamiętać, by wraz ze wzrostem rośliny i rozwojem systemu korzeniowego wymieniać pojemnik, by zapewnić roślinie optymalne warunki rozwoju.

Liczba roślin, które zachwycają nas kwitnąc na niebiesko jest ograniczona co oczywiście czyni je cenniejszymi i częściej poszukiwanymi od reszty roślin. Do takich właśnie poszukiwanych roślin zalicza się Solanum Rantonnetii potocznie zwana Psianką. Jednak to nie tylko sam kolor ale również mnogość kwiatów czynią ten właśnie gatunek tak popularnym. Psianka kwitnie stosunkowo długo bo od początku maja aż do końca października. Dostępne na rynku rożne odmiany tej rośliny wyróżniają się różnymi odcieniami koloru niebieskiego. Krzewy oferowane są również czasami w formach pięknych. Rośliny te należy uprawiać na słonecznym lecz osłoniętym stanowisku, trzeba pamiętać o ich obfitym podlewaniu a także regularnym lecz niezbyt mocnym zasilaniu. Psianki bardzo silnie się rozrastają dlatego idealnie będą się one nadawały do ogrodów gdzie mamy większą przestrzeń do zagospodarowania. Bujny wzrost to również jeden z powodów dla których podczas zimowania należy rośliny te lekko przycinać jednak należy pamiętać, że pomieszczenia, w których to robimy nie powinny mieć temperatury niższej niż około osiem stopni. Kilka informacji na temat babki Na naszych łąkach można spotkać trzy odmiany babki a mianowicie babkę lancetowatą, babkę zwyczajną oraz babkę średnią. Babka lancetowata popularnie zwana jest wąskolistną. Roślina ta jest byliną. Liście babki lancetowatej zebrane są w różyczkę, mają długość do trzydziestu centymetrów i rosną na krótkim ogonku. Kwitnie od maja do września i można ją spotkać w całym kraju na łąkach, pastwiskach, przy drogach. Wszystkie gatunki babki nadają się do spożycia. W kuchni najodpowiedniejsze są młode listki które zawierają witaminę C i prowitaminę A. Można je zbierać przez cały rok. Stosuje się je jako dodatek do zup, sosów, sałatek, można je smażyć. Stosując je jako dodatek do na przykład zup nie należy ich dodawać zbyt wiele gdyż mogą nadać potrawie gorzki smak. Świeżo zerwanym i zmiażdżonym listkiem babki można przetrzeć miejsca po ukąszeniu przez komary, okłady nadają się na wszelkiego typu pęcherze, odparzenia i rany, syrop z babki pomaga w przypadku kaszlu i zaburzeniach jelitowych, rozcieńczony napar skuteczny jest w przypadku zapalenia powiek lub spojówek.

Kasztanowiec to drzewo spotykane w Europie, Ameryce Północnej czy Azji. To drzewo bardzo charakterystyczne i mające specyficzną symbolikę w Polsce. Kwitnące kasztanowce to znak zbliżających się matur. Kasztanowiec to roślina bardzo ceniona jako drzewo ozdobne. Chętnie sadzone w parkach i przy drogach lub alejach. Kasztanowiec to roślina lecznicza mająca zastosowanie w medycynie ludowej. Owoce są jednak trujące – zawierają związki saponiny powodujące hemoizę czerwonych krwinek. Największą radość z drzewa takiego jak kasztanowiec mają nasi milusińscy. Jesienne spacery i zbieranie owoców (kasztanów) to w niektórych rodzinach wielopokoleniowy rytuał. Zbieranie kasztanów, budowa ludzików z kasztanów to świetny sposób na integrację rodzinną oraz rozwój manualny dla dziecka. Niestety całkiem możliwe, że za niedługo te rzeczy przejdą do lamusa – a to wszystko za sprawą małego szkodnika, który niszczy te piękne drzewa. Ten szkodnik to szrotówek kasztanowcowiaczek, który nie posiada naturalnego wroga. Klon to drzewo z rodziny klonowatych. Zawiera ona około stu dwudziestu gatunków. Występuje głównie w strefie umiarkowanej w Azji, Ameryce Północnej i Europie Środkowej oraz północnej Afryce. Drzewa te osiągają wysokość pięćdziesięciu metrów. Cenione są za twarde, trwałe i elastyczne drewno. Klon (a właściwie jego liść) jest symbolem Kanady. Do dziś w Kanadzie zbiera się sok ściekowy ze zranionych drzew do produkcji syropu klonowego i cukru klonowego. Klon jest rośliną miododajną. Szczególnie pięknie klony wyglądają na jesieni, kiedy to liście przybierają różnobarwne kolory. Z tego względu klon jako drzewo chętnie sadzone jest w parkach, w alejach czy skwerkach. Drzewo to ma bardzo charakterystyczne nasiona – tak zwane noski. Na spacerach w parkach można spotkać dzieci, które puszczają nasiona klonu, tworząc z nich śmigiełka. Gatunki występujące w Kanadzie są cenionymi roślinami (liść tego drzewa znajduje się na fladze narodowej), w innych krajach cenione są głównie za wrażenia artystyczne. Lipa jest drzewem długowiecznym, liściastym należącym do rodziny lipowatych. Drzewa te rosną w strefie umiarkowanej na półkuli północnej. Najstarszy okaz lipy w Polsce rośnie we wsi Cielętniki – liczy sobie pięćset dwadzieścia pięć lat i ma obwód około dziesięć metrów i wysokość trzydzieści pięć metrów (dane z roku dwutysięcznego). Lipa charakteryzuje się pachnącymi kwiatami, które są bardzo miododajne. Najprawdopodobniej nazwa miesiąca lipca pochodzi od kwitnącej lipy. Drzewo to ma duże zastosowanie w medycynie naturalnej. Napary z kwiatów lipy są stosowane przy przeziębieniach oraz jako herbatki rozgrzewające. Lipa to drzewo bardzo charakterystyczne, wiele odniesień do tego drzewa możemy znaleźć w literaturze polskiej. Najbardziej znane literackie odniesienie do lipy to fraszka “Na lipę” Jana Kochanowskiego. Lipa jako symbol występuje w różnych krajach. W Czechach uznawana jest za roślinę narodową. Podobnie jest w krajach takich jak: Słowacja, Słowenia, Chorwacja czy Serbowie Łużyccy.