Goryl jest największą małpą. Jego muskularne ciało chroni gruba, elastyczna skóra, porośnięta włosami czarnego koloru. Twarz, dłonie i stopy nie są owłosione. Małpy te są zwierzętami łagodnymi i inteligentnymi. Gesty, postawa, mimika i okrzyki służą gorylom do porozumiewania się wewnątrz grupy. Codziennie budują nowe gniazda, w których za dnia odpoczywają a nocy śpią. Ojczyzną goryli jest Afryka, gdzie występują w dwóch podgatunkach jako: goryl nizinny i goryl górski. Żyją one w trwałych grupach, liczących około 15 osobników. Dominujący samiec nigdy nie oddala się od swego stada. To on wyznacza tempo wędrówek, odpoczynek i żerowisko. Ciąża u goryli trwa 34 tygodnie. Noworodek waży około 2 kilogramów, jest nieporadny i całkowicie uzależniony od matki. Młode przychodzą na świat w różnych porach, a dorastają w wieku 10 – 13 lat. Są zwierzętami, które cechuje długa egzystencja, mogą żyć nawet do 40 lat. Mimo całkowitej ich ochrony, są gatunkiem ginącym, głównie powodu niszczenia przez człowieka ich naturalnego środowiska. Harmozeta lwia, pośród małp Ameryki południowej wyróżnia się niezwykłą urodą. Małpkę tę okrywają jedwabiste, lśniące długie czerwonozłote włosy. Kolor sierści zależy głownie od kondycji zwierzęcia, sierść osobników starych, lub chorych ma jasna barwę. Włosy na głowie i szyi są znacznie dłuższe niż na reszcie ciała, co sprawia, że małpa ta posiada grzywę podobną do grzywy lwa. Harmozeta prowadzi nadziemny tryb życia, głównie w koronach drzew wysokich. Zjada owady jaja ptasie i pisklęta, oraz soczyste owoce. Po około 16 tygodniach ciąży samica rodzi jedno lub dwójkę dzieci, które karmi mlekiem przez 10 tygodni. Harmozety lwie były zwierzętami masowo oddawanymi do prywatnych kolekcji. Ich niezwykła uroda i łatwość przystosowania się sprawiły, że ludzie trzymali je w domach i traktowali jak maskotki. Niszczenie ich środowiska naturalnego doprowadziło do spadku ich liczebności. Naukowcy próbują ratować gatunek, dlatego prowadzą obserwacje ich powrotu do naturalnego życia w dżungli. Daje to nadzieję, że gatunek uda się uchronić przed zagładą.

Szkielety są niemal jednym źródłem pozyskiwania informacji o dinozaurach. Drugim śladem, który może przybliżyć nas do ich charakterystyki są skamieniałości takie jak odciski części miękkich i twardych, pozostawionych przezeń tropów oraz koprolitów. Bardzo często znajduje się niekompletne szkielety pozostawione przez dinozaury, ale to w niczym nie przeszkadza na drodze ich pełnej rekonstrukcji. Wystarczy zaledwie trochę ponad połowy szkieletu, by zrekonstruować jego resztę. Dość często spotyka się także pozostałości po tych gadach w postaci właśnie skamieniałych organów wewnętrznych oraz skóry. Jest to bardzo cenne znalezisko, ponieważ powstaje tylko w bardzo specyficznej konfiguracji warunków. Co ciekawe, na podstawie wykopalisk nie potrafimy ustalić, ile tak naprawdę było gatunków dinozaurów ani ich liczby ogólnej. Prawdopodobnie istniało ich o wiele więcej niż pozostało po nich śladów. I znamy tylko większość dużych dinozaurów, ponieważ ich kości dłużej się zachowują. Dość długo ludzie zastanawiali się, jak działał system temperatury ciała u dinozaurów. Nie wiadomo było, czy było one stało czy zmiennocieplne. Istnieje wiele poszlak wskazujących, iż prehistoryczne gady nie były aż tak zimnokrwiste jak to jest u dzisiejszych gadów. Świadczą o tym ich kończyny, zazwyczaj skonstruowane pionowo, co znaczy, jezeli przemiana materii w ich organizmach zachodziła na wysokim, szybkim poziomie. Jeżeli organizm trawi szybciej jedzienie, szybciej robi się ciepłe, co powoduje dłuższe utrzymanie wysokiej temperatury. Jednak wiele dowodów wskazuje także, że mogły być stałocieplne, co oznacza, że musiały być naprawdopodobniej zmiennocieplne. Niektóre z nich mogły osiągnąć niespotykany poziom tak zwanej termoregulacji, co spowodowane mogło być nagrzewaniem się w słońcu, jak to robią dzisiejsze gady. Nie wiadomo do końca właśnie jak to się miała sprawa z dinozaurami pieżastymi. Jednak najwygodniejsza teoria jest taka, że dinozaury ogólnie były po prostu zmiennocieplne. Dinozaury jak wszystko inne można sklasyfikować wedle wielkości. Chociaż nie będzie to zbyt udana klasyfikacja, ale można i w ten sposób to zrobić. Dotychczasowe wykopaliska świadczą o tym, że dinozaury były zdecydowanie największymi istotami kiedykolwiek żyjącymi zwierzętami lądowymi, jakie stąpały po tej planecie. Jednak znaczna ich większość nie była taka duża, jak sie powszechnie myśli. Największym odkopanym dinozaurem jest zdecydowanie olbrzymi brachiozaur, który został znaleziony w tysiąc dziewięćset ósmym roku – miało to miejsce w Tanzanii. Obecnie można go podziwiać w Uniwersytecie Humboldtów znajdującym się w Muzeum Przyrodniczym w Berlinie. Jego wysokość sięga aż dwunastu metrów. Za życia zwierzę to musiało ważyć od trzydziestu do sześćdziesięciu ton, a najdłuższy szkielet dinozaura należy do diplodoka, którego długość sięgała dwudziestu siedmiu metrów, a został odkryty w stanie Wyoming, w Ameryce Północnej, a wystawiony jest w Pittsburgu.

Najważniejsza małpa świata żyje w Ameryce Południowej, głównie w dorzeczu Amazonki. Trudniej ją zauważyć, gdyż żyje głównie w koronach drzew. Jej okrywa włosowa upodabnia ją do otoczenia, w takim stopniu, że kiedy jest nieruchoma, to zupełnie jej nie widać. Pigmejka posiada też długi ogon, pokryty pierścieniami. Mimo, ze jest nieuchwytny pomaga jej w utrzymaniu, równowagi podczas skoków. Palce rąk i nóg zakończone SA ostrymi pazurami, dzięki czemu może się ona poruszać po koronach drzew. Nagą twarz pigmejski otacza grzywa, która występuje zarówno i samca jak i samicy. Małpki te wydają głoś podobny do świergotu czy szczebiotu. Pigmejski aktywne SA podczas dnia, noc zaś spędzają ukryte w dziuplach drzew. Żywią się głównie owadami, ale zjadają też drobne kręgowce. Wytrwale wyszukują owady wśród liści drzew. Dzieci pigmejski mierzą po urodzeniu półtora centymetra. Po około 8-tygodniowej ciąży samica rodzi do 3 młodych, które nosi wszczepione we własne futro. Szybko przyjmują stały pokarm i już pod koniec drugiego miesiąca same zdobywają dla siebie pożywienie. W wieku sześciu miesięcy osiągają wzrost rodziców oraz dojrzałość płciową. Pigmejka stanowi gatunek zagrożony wymarciem, dlatego laboratoria i ogrody zoologiczne prowadzą jej księgę rodowodową. Mandryl jest najczęściej fotografowaną małpą. Swoje powodzenie zawdzięcza niezwykłemu ubarwieniu ciała. Jest określany jako najjaskrawszy i najbogatszy osobnik w całym świecie. Skórę pokrywa długa zielonkawobrunatna sierść. Głowę okala bogata grzywa i broda. Pysk jest wydłużony, szczęki mocne i silne. Po obu stronach pyska znajduje się 6 zgrubień skóry koloru niebieskiego. Rowki między nimi mają zaś barwę purpury. Podobnie ubarwione są jego narządy płciowe i okolice odbytu. Kończyny Mandryl, ma grube i proste, a ogon krótki. Jest mieszkańcem tropikalnych lasów w Afryce, głównie w Kamerunie. Prowadzi stadny naziemny tryb życia. Jest małpą wszystkożerną, ale najchętniej zjada słodkie owoce, orzechy i pędy roślin. Nie gardzi też małymi zwierzętami. Ciąża trwa do 38 tygodni. Rodzi się tylko jedno małe, które po roku jest samodzielne. Mandryl stopniowo nabiera kolorów osobnika dorosłego. Dojrzewają wieku 4-6 lat. Obecnie nie spotyka się go w dużych stadach, unika człowieka i żyje w rozproszeniu.

Dinozaury należały do grupy archozaurów, która dominowała na naszej planecie przez długi okres. Archozaury to grupa naczelnych gadów, a dinozaury spędziły na naszej planecie około sto sześćdziesiąt milionów lat. Były najbardziej inteligentnymi, największymi i najniebezpiecznymi stworzeniami na tym świecie, a mimo to wymarły. Stało się to przez – prawdopodobnie – wielki meteor, który uderzył w Ziemię, co spowodowało zagładę nie tylko ich, ale i większej części innych zwierząt. Mówi się, że dinozaury całkowicie wymarły, ale znajduje się grupa naukowców, która uparcie twierdzi, że ptaki należą do jednej z grupy dinozaurów właśnie. Zdania w tej kwestii są jednak bardzo podzielone. Przez długi czas myślano że dinozaury były wynikiem przypadkowego biegu ewolucji na oślep, jednak niedawne badania wykazały, że dinozaury jako takie świadomość uzyskały bardzo szybko, po czym zaczeły się przystosowywać jeszcze jako mniejsze organizmy do panujących na Ziemi warunków. Jednak pozostało nam już tylko domyślać się. Najwcześniejsze odkrycia dotyczące dinozaurów sięgają aż do czterystu lat przed naszą erą. Prawdopodobnie pierwszymi, którzy je odkryli, byli Chińczycy, którzy przypisywali szkielety i ich skamieniałości wyginiętym smokom i głeboko wierzyli, że one powrócą do życia. Każdej z kości przypisywano magiczne właściwości. Inne kultury były przekonane, że są to pozostałości po prehistorycznych, nieznanych stworach, które nie przetrway wielkiego chrześcijańskiego potopu. Dopiero w tysiąc sześćset siedemdziesiątym siódmym roku Robert Plot naszkicował własnoręcznie kości prehistorycznych gadów, a następnie opublikował je w książce o naturalnej historii naszej planety. Jednak popełnił tam straszliwą pomyłkę, ponieważ przypisał tę kość jakiemuś ludzkiemu odpowiednikowi sprzed kilku milionów lat. Dlatego pierwsze odkrycie czysto naukowe przypisuje się Gideonowi Mantellowi oraz jego żonie, którzy jako pierwsi znaleźli ząb jednego z dinozaurów i zbadali samodzielnie, potem podrzucając teorie o tym, że na świecie prawdopodobnie istniały jeszcze jakieś nieznane nam zwierzęta.